Sinir sistemimizin arka planda sürekli döndürdüğü soru “güvende miyim?” sorusudur. Eğer cevap “evet” ise sağlıklı ilişkiler kurabilme kapasitemiz genişler, yeni deneyimlere kucak açmaya daha hazır ve hevesli oluruz ve hayattaki duruşumuz netleşir. Ancak bu “evet” cevabını verebilmek için gerekli olan “güvenli çevre” (ya da buna “kapsayıcı alan” da diyebiliriz) herkes için aynı ulaşılabilirlikte olmayabilir. Hele ki çeşitli stres faktörleriyle sürekli sınanıyorsak ya da geçmiş

Her seneyi sonlandırırken denk gelen bir yoga dersimde öğrencilerim ve sevdiklerimle Johari’nin penceresi adlı uygulamayı paylaşmayı adet edindim. Benim için çok güzel bir kapanış, bir çeşit helalleşme, farkındalık egzersizi oluyor bu. Belki tüm uygulamayı birlikte yapamıyoruz ama testin amacının bizde çağrıştırdıklarını paylaşırken hem kendimde hem de katılımcılarda uyanışlar seziyorum; yüzlere bir gülümseme, bazen gözlere şaşkın ve düşünceli bakışlar, dudak kenarlarına bir

Sıkılmamaya, sürekli iyi hissetmeye yönlendirildiğimiz bir dünyada yaşıyoruz. Kötü hissetmeye hakkımız yokmuş gibi bir duruma geldik. Bu iyilik halini yakalamak için sürekli bir sonraki anın peşindeyiz. Dikkatimiz çoğunlukla dışardaki uyaranlara yönelik ve davranışlarımız tüketim odaklı; elimizdeki ile yetinemiyoruz; dolayısıyla da sık sık tatmin arayışındayız. An’da olandan o kadar uzağız ve an’da olanla o kadar temas edemiyoruz ki sürekli bizi iyi hissettirmeyen şeylerin üz

Yazının başlığına bakarak Gestalt terapisine aşina olanlar içeriği az çok tahmin etmiş olabilirler. Konuyla hiç alakası olmayanlar için ben bir küçük giriş yapacağım. Bu yazıyı yazmak istememin ya da ortaya çıkışının sebebi ihtiyaclarımızla temas etmenin ne kadar değerli olduğunu hatırlatma isteğim. Bir insan neye ihtiyacı olduğunu bilmez mi demeyin. Bunu atlamak ya da ihtiyaçla temas etse bile sonra ne yapacağını bilememek o kadar kolay ki…ama niyet varsa aradaki boşlukları