Beni insan zihni hakkında en çok büyüleyen şeylerden biri, beynimizin yalnızca yaşadıklarımızı değil, beklediklerimizi de gerçekliğe dönüştürebilmesidir. Bunun en çarpıcı örneğini placebo ve nocebo kavramları üzerinden inceleyebiliriz. Çoğumuz placeboyu “sahte ilaç” olarak biliriz. Kişi aldığı tedaviye, kendisine ve iyileşme ihtimaline gerçekten inandığında; beyin bu beklentiye sadece biyolojik bir cevap vermekle kalmaz, psikolojik ve nörolojik düzeyde de tepkiler verir. Ör

Sizinkini bilmem ama benim küçükken oynamayı en sevdiğim oyun saklambaçtı. Kalabalık arkadaş buluşmalarında oynanan binimum istop, yakantop, yerden yüksek, körebe gibi oyunlardan sıra ne zaman saklambaca gelecek diye dört gözle beklerdim. Bu yazımda saklambaçı neden bu kadar çok sevdiğimin yanısıra bu enfes oyunun biraz adı gibi saklı kalmış psikolojik tarafını da işlemeyi ve en nihayetinde de oyunun yoga pratiği ile bağlantılı boyutlarını sizlerle paylaşmayı niyet ediyorum.

Stüdyodaki yoga derslerinin sonunda, kamplarda, bazen başbaşa yapılan özel derslerin sonunda katılımcıların yüzlerinde müthiş tatlı bir tebessüm, bir aydınlık ifade; gözlerinde bir parıltı; bedenlerinde bir yumuşama ve huzur, kısacası bütünsel bir rahatlama ve şükran görürüm. Bu kimi yerde “ yoga glow ” yani “ yoga ışıltısı” olarak geçer. Gerçekten de beden ve ruh sanki gülümser ve içerden dışarıya bir parlama olur. Bunun elbette fizyolojik ve hormonel çerçeveden bakıldığı

Bir süredir program içeriğine yoga dersi vererek katkıda bulunduğum organizasyonların ortak teması “wellness” ve “sağlıklı yaşam”. Bu konu aslında sadece benim katıldığım değil şu anda tüm dünyada en ilgi çeken akımlardan biri. Herkes daha uzun ve kaliteli yaş almanın peşinde. Bu akıma genel anlamda antiaging deniliyor. Yaşlanmayı yavaşlatmayı ya da yaşlanmanın etkilerini geciktirmeyi hedefleyen bu yaklaşımla ilgilenen, konuda uzmanlaşan ve bu uzmanların reçetelerinin peşinde

Sinir sistemimizin arka planda sürekli döndürdüğü soru “güvende miyim?” sorusudur. Eğer cevap “evet” ise sağlıklı ilişkiler kurabilme kapasitemiz genişler, yeni deneyimlere kucak açmaya daha hazır ve hevesli oluruz ve hayattaki duruşumuz netleşir. Ancak bu “evet” cevabını verebilmek için gerekli olan “güvenli çevre” (ya da buna “kapsayıcı alan” da diyebiliriz) herkes için aynı ulaşılabilirlikte olmayabilir. Hele ki çeşitli stres faktörleriyle sürekli sınanıyorsak ya da geçmiş

Her seneyi sonlandırırken denk gelen bir yoga dersimde öğrencilerim ve sevdiklerimle Johari’nin penceresi adlı uygulamayı paylaşmayı adet edindim. Benim için çok güzel bir kapanış, bir çeşit helalleşme, farkındalık egzersizi oluyor bu. Belki tüm uygulamayı birlikte yapamıyoruz ama testin amacının bizde çağrıştırdıklarını paylaşırken hem kendimde hem de katılımcılarda uyanışlar seziyorum; yüzlere bir gülümseme, bazen gözlere şaşkın ve düşünceli bakışlar, dudak kenarlarına bir

Sıkılmamaya, sürekli iyi hissetmeye yönlendirildiğimiz bir dünyada yaşıyoruz. Kötü hissetmeye hakkımız yokmuş gibi bir duruma geldik. Bu iyilik halini yakalamak için sürekli bir sonraki anın peşindeyiz. Dikkatimiz çoğunlukla dışardaki uyaranlara yönelik ve davranışlarımız tüketim odaklı; elimizdeki ile yetinemiyoruz; dolayısıyla da sık sık tatmin arayışındayız. An’da olandan o kadar uzağız ve an’da olanla o kadar temas edemiyoruz ki sürekli bizi iyi hissettirmeyen şeylerin üz

Yazının başlığına bakarak Gestalt terapisine aşina olanlar içeriği az çok tahmin etmiş olabilirler. Konuyla hiç alakası olmayanlar için ben bir küçük giriş yapacağım. Bu yazıyı yazmak istememin ya da ortaya çıkışının sebebi ihtiyaclarımızla temas etmenin ne kadar değerli olduğunu hatırlatma isteğim. Bir insan neye ihtiyacı olduğunu bilmez mi demeyin. Bunu atlamak ya da ihtiyaçla temas etse bile sonra ne yapacağını bilememek o kadar kolay ki…ama niyet varsa aradaki boşlukları